«من عاشق سیسه هستم. من عاشق سیسه هستم.» روبن آموریم هنوز اولین بازی رسمی خود را به عنوان سرمربی میلان تجربه نکرده بود، اما خیلی شفاف از جوانی گفت که شاید این فصل ستاره روسونری شود.
آلفاجو سیسه، هافبک تهاجمی ۱۹ ساله، در ماه فوریه از ورونا به میلان پیوست، اما تابستان امسال به جمع آنها اضافه شد. او دوران قرضی یک سالهاش را که از قبل در کاتانزارو در سری B آغاز کرده بود، به پایان رساند و در ۲۲ بازی شش گل زد و نیمه دوم فصل را به دلیل مصدومیت ران از دست داد. پیش از این، او در سه بازی به عنوان بازیکن تعویضی در سریآ، در مجموع ۱۴ دقیقه برای ورونا بازی کرده بود.
با این حال، آموریم از سیسِه طوری صحبت میکرد که انگار چیزی میداند که بقیهی دنیا نمیدانند. سیسه عصر روز بعد در اولین هفته سریآ بازی را در خانه تورینو آغاز کرد . ظرف 75 ثانیه پس از شروع بازی، او اولین شوت بازی را زد: به جلو دوید و سانتر روبن لوفتوس-چیک را از زاویهای تند به تور کناری دروازه چسباند.
اینکه یک نوجوان ایتالیایی در هفته اول بازیها در ترکیب اصلی میلان قرار بگیرد، از قبل هم نکته مهمی بود. فرصتهای کمی که در سری آ برای استعدادهای جوان داخلی فراهم میشود، از زمانی که آتزوری برای سومین بار متوالی نتوانست به جام جهانی مردان راه پیدا کند، به موضوع بحثهای ملی تبدیل شده است.
دادههای جمعآوریشده توسط Football Benchmark نشان میدهد که ایتالیاییهایی که در رده سنی زیر ۲۱ سال قرار گرفتند، تنها ۳.۹ درصد از دقایق بازی فصل گذشته را به خود اختصاص دادند، در حالی که بازیکنان خارجی در این گروه سنی ۸.۲ درصد را به خود اختصاص دادند: «به عبارت دیگر، بازیکنان جوان خارجی بیش از دو برابر همتایان ایتالیایی خود فرصت بازی پیدا میکنند.»
این آخر هفته نشانههایی از یک تغییر احتمالی وجود داشت. فصل با عملکرد پیو اسپوزیتو ۲۱ ساله آغاز شد که در پیروزی ۴-۱ اینتر مقابل مونزا ، قهرمان، به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد ، اما او استثنایی بود که سال گذشته هم متمایز بود.
تعجبآورتر این بود که چهرههای جدیدی در جاهای دیگر ظاهر میشدند. سیسه، متولد ترویزو از والدینی گینه ای، یکی از سه نوجوان ایتالیایی حاضر در زمین در ورزشگاه المپیک تورین بود، به همراه دیگو ماسکاردی و آلسیو کاچیمانی، هر دو ۱۹ ساله، که در پست دروازهبان و مدافع چپ برای گراناتا بازی میکردند.
متئو پالما (با تابعیت دوگانه ایتالیایی-آلمانی) ۱۸ ساله و سیمونه لونتانی به ترتیب برای اودینزه و پارما و ماتیس موت ۱۹ ساله برای مونزا در ترکیب اصلی قرار گرفتند. حتی کومو که پروژهاش به دلیل اتکای تقریباً انحصاری به استعدادهای خارجی مورد انتقاد قرار گرفته است، به ماتیا لیبرالی ۱۹ ساله چند دقیقهای از روی نیمکت بازی داد. هنوز برای نتیجهگیری خیلی زود است، اما مطمئناً این روند ارزش پیگیری دارد.
در هر صورت، اعتماد به استعدادهای جوانِ امتحان نشده میتواند برای باشگاهی با انتظارات میلان، قمار بزرگتری به نظر برسد. پس از کسب مقام ناامیدکننده پنجم در فصل گذشته تحت هدایت ماسیمیلیانو آلگری، روسونری هزینههای زیادی کرده است – استخدام آموریم و سپس پرداخت ۷۴ میلیون یورو برای جذب گونسالو راموس از پاری سن ژرمن که رکورد باشگاه محسوب میشود، و همچنین ۵۰ میلیون یوروی دیگر برای دیهگو موریرا، هافبک از استراسبورگ و ۳۰ میلیون یورو برای ماریو گیلا، مدافع از لاتزیو.
آموریم از جاهطلبی دست نکشیده و میگوید هدفش فتح اسکودتو است، حتی با اینکه اذعان دارد پر کردن فاصله با اینتر ممکن است زمان ببرد. علاوه بر این، او با وعده تیمی با بازیکنان تهاجمی که به دنبال تنظیم سرعت و دیکته کردن نحوه بازی هستند، هواداران را به خود جلب کرده است؛ تغییری خوشایند نسبت به احتیاط و واکنشگرایی آلگری.
در بازیهای پیش فصل، نمایشهای امیدوارکنندهای داشتیم؛ به ویژه پیروزی ۴-۲ مقابل آخرین باشگاه آموریم، منچستر یونایتد، که سیسه در آن گلزن بود. اما بازیهای دوستانه، بازیهای واقعی نیستند. بازی یکشنبه مقابل تورینو که تحت نظر سرمربی جدید و بازیکن سابق میلان، ایگناتسیو آباته، در حال تجدید قوای خود است، همیشه یک چالش جذاب برای اولین بازی خواهد بود.
راموس و گیلا در پستهای مهاجم نوک و دفاع راست بازی را شروع کردند. موریرا که انتقالش را در ۱۹ آگوست تکمیل کرد، روی نیمکت ماند. سیسه دیگر چهره واقعاً جدید بود که در سمت چپ راموس در سیستم ۱-۲-۴-۳ بازی میکرد، هرچند یونس موسی و ساموئل چوکوئزه، وینگبک راست، نیز پس از گذراندن فصل گذشته به صورت قرضی، به ترکیب اصلی بازگشته بودند.
رویکرد آموریم کاملاً جواب داد. از همان ابتدا، میلان بر توپ و میدان مسلط بود؛ بیش از 70 درصد مالکیت توپ در نیمه اول را در اختیار داشت ولی خیلی موقعیتی خلق نکرد.
تورینو در نیمه دوم حتی بهتر شده بود و داشت حمله میکرد اما این میتوانست نقطه ضعف آنها نیز باشد. در دقیقه ۶۴، موسی بازیکن مقابل خود در خط میانی را به عقب راند و به فضایی که توسط پرس تیم میزبان ایجاد شده بود، هجوم برد. او آدرین رابیو که تازه به میدان آمده بود، را در سمت راست پیدا کرد. این بازیکن فرانسوی توپ را به سیسه رساند که توپ را با کمر خود به پایین آورد و با یک ضربه والی کوتاه، آن را به گوشه دروازه فرستاد. این نوجوان در حالی که در مقابل هواداران تیم میهمان شادی میکرد، روی زانوهایش سر خورد.
در عرض چند لحظه، نتیجه۲-۰ شد و خود رابیو، توپ ارسالی از چوکوئزه را به گل تبدیل کرد. تورینو به مبارزه ادامه داد و چه آدامز اسکاتلندی بهترین گل بازی را در وقتهای تلفشده به ثمر رساند، یک والی پای راست فوقالعاده بیتفاوت که از بالای شانه چپ خودش عبور کرد. اما سه امتیاز به میلان رسید.
سیسِه وقتی مصاحبهکنندهی دازن در پایان وقت از او پرسید که نظرش در مورد ابراز عشق آموریم چیست، خندید. او گفت: «این موضوع من را خوشحال میکند. اما من کنفرانس مطبوعاتی را نشنیدم. در عوض، همهی دوستانم در مورد آن به من گفتند.»
آمار و ارقام نشان میدهد که او جوانترین ایتالیایی است که از زمان پاتریک کوترونه در سال ۲۰۱۷ برای میلان گل زده است، و همچنین اولین ایتالیایی است که از زمان دنیل مالدینی در سال ۲۰۲۱ در اولین بازی سری آ برای آنها گلزنی کرده است. این اسمها البته کمی نگران کننده است. کوترونه، که اکنون ۲۸ ساله است، این آخر هفته به عنوان بازیکن تعویضی برای مونزا به میدان رفت و تنها یک بار در یک فصل برتر تعداد گلهایش دو رقمی شده است. مالدینی ۲۴ ساله از سال ۲۰۲۲ برای هفت باشگاه بازی کرده است و این فصل را با کالیاری آغاز میکند.
اما آموریم آشکارا از سیسه، که در ردههای سنی مختلف تا زیر ۲۱ سال برای ایتالیا بازی کرده، به نیکی یاد میکند و میگوید که او در نیمه اول گاهی اوقات مانند باتجربهترین بازیکن زمین به نظر میرسید.
سیسه البته در هفته دوم درخشان نبود و در دقیقه ۵۹ جای خودش را در اولین بازی خانگی میلان به سالماکرز داد. اینبار نوبت راموش بود که بدرخشد و پایش به گلزنی در سریآ باز شود.
اولین نفری باشید که نظر می دهد.