از زمان بازنشستگی سر الکس فرگوسن در ۱۳ سال پیش، منچستریونایتد در برزخی که دیگر عادی و تکراری شده گیر افتاده و تجربه تلخ بازی امروز در زمین هال سیتی نشان میدهد که آنها ممکن است مدت بیشتری در برزخ بمانند. قرار بود انتصاب دائمی مایکل کریک، آغازگر دوران جدیدی در اولدترافورد باشد، اما با این شکست، مشخص شد تغییر چندانی ایجاد نشده است.
یونایتد از ابتدا تا انتها کند بود و به درستی به خاطر ناتوانی در دفاع از ضربات ایستگاهی مجازات شد.
این اولین پیروزی هال مقابل یونایتد در تاریخ لیگ برتر بود، در حالی که آنها در ۵۲ سال گذشته رقیب خود را شکست نداده بودند. ببرها ۹ سال منتظر بازگشت به این سطح بودند و آنها شایستگی خود را ثابت کردند، البته در مقابل یونایتدی که برای چهارمین بار در هشت فصل گذشته در بازی افتتاحیه شکست خورد!
حتی با وجود زمان نسبتاً کم، این بازی انگار به یک نقطهی اشتعال نیاز داشت تا فصل را شعلهور کند. هری مگوایر و الیوت استرود در خط میانی با هم درگیر شدند و هر دو احساس میکردند که دیگری به آنها ظلم کرده است، اما بنظر خطای مدافع یونایتد میآمد. این بیعدالتی، بازیکنان و هواداران میزبان را تحریک کرد و سطح خشم هال را افزایش داد، در حالی که یونایتد به لاک خود فرو رفته بود.
به غیر از اشتباهات دفاعی، بخصوص روی شروع ضربات شروع مجدد، یونایتد کمبود یک مهاجم را حس میکرد. متئوس کونیا داشت نقش شماره ۹ کاذب را بازی میکرد و بیشتر دور از محوطه جریمه رقیب و سه مدافع میانیاش بود.
یونایتد بیشتر شبیه تیمی بود که اولین بازی پیشفصل خود را در اواسط تابستان مقابل رقیبی گمنام بازی میکند؛ اگر قرار بود این آغاز یک دوره جدید برای یونایتد باشد، آغازِ بازگشت به روزهای زجرآور روبن آموریم و مردان سردرگمش بود.
در نیمه دوم کریک پس از تعویضهایش، آرامش را به تیم بازگرداند اما بازی با این همه آرامش، سادهلوحانه بود. تاکتیکها و تواناییهای ذاتی باید با جنگندگی و اشتیاق ترکیب شوند، ویژگیهایی که در یونایتد دیده نمیشود، تیمی که امیدوار بود شروع امیدوارکنندهای داشته باشد و با توجه به بازی دومش که در خانه مقابل دیگر تیم تازهوارد(ایپسویچ)است، ۶ امتیازی شود حالا خیلی زود اولین باخت را تجربه کرده.
هال که فصل گذشته چهارمین رکورد دفاعی ضعیف را در چمپیونشیپ داشت(و عجیب است که بازهم صعود کرد)، در نیمه دوم نیازی به حمله نداشت و از اینکه یونایتد را در فاصله نزدیکی از خود نگه داشت، خوشحال بود.
هرچقدر خریدهای تازه هال مثل دروازهبان یونانیاش روز خوبی داشتند، خریدهای جدید منچستر به کار نیامدند. آندری سانتوس و تیلمانسکه در مجموع با ۸۵ میلیون پوند به اولدترافورد آمدند، پس از تلاش ناموفق برای یافتن جایگاهی در بازی، در ۲۳ دقیقه مانده به پایان از زمین خارج شدند.
خلاصه میزبان استحقاق هر سه امتیاز را داشت. آنها ترکیبی بودند از کیفیت در ارسال توپ، روحیه جنگندگی و سازماندهی تیمی؛ سه عنصری که یونایتد فاقد آن بود!
اولین نفری باشید که نظر می دهد.