تافته جدا بافته بود. همیشه دوست داشت اینگونه باشد و خیلی زود به آن دست یافت. انقدر زیاد که این چندسال آخر از بقیه دور افتاد. انقدر زیاد که وقتی آخرین بازیاش در جام جهانی را انجام داد و چشمهایش خیس شد، هیچکس سمت او نرفت. هیچکس بغلش نکرد. هیچکدام از همتیمیهایش دورش را شلوغ نکردند. تنها قدم زد. حتی اسپانیاییها هم با او سرد برخورد کردند.
رونالدو البته پیشتر اینگونه نبود. ۱۰ سال پیش یورو ۲۰۱۶ درحالی برای پرتغال بدست آمد که او در دقیقه ۲۵ بازی فینال مصدوم شد و انگار همه تیم عزمشان را جزم کردند تا قهرمانی را برای کاپیتانشان بدست بیاورند. در این ۱۰ سال چه شد؟
این سوالی است که البته هرگز رونالدو و طرفدارانش از خود نمیپرسند. نمیشود که یک دفعه تمام بازیکنان پرتغال با تو سرد شوند. نمیشود که در بین خبرنگاران معروف دنیا فقط پیرس مورگان برای تو بماند. تو یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ این ورزش هستی، یک الگو، یک پدیده مداوم. براستی چه شد که کار به اینجا رسید که با چنین واکنش سردی آخرین قدمهای را در معتبرترین مسابقات فوتبال زدی؟
آدمهای موفق غرور دارند. باید داشته باشند. ولی فاصله کمی بین غرور و تکبر وجود دارد. رونالدو فکر میکرد چون صدش را در زمین(و البته خارج از زمین) میگذارد دیگر «همه» باید عاشقش باشند. وقتی متوجه شد اینگونه نیست، شروع کرد به گفتن از اینکه هیترها و لشگر متنفران. این را نه در ذهنش که بلند در کنفرانسهای خبری فریاد میزد. در همین کنفرانس آخرش قبل از بازی با اسپانیا هم به خبرنگاران گفت شما از من بدتان میآید. جرم آنها البته فقط این بود که مانند فنهایش عاشقش نبودند. خدایشان نبود. وگرنه چه کسی میتواند کیفیت رونالدو در همه این سالها را زیر سوال ببرد؟
رونالدو بعد از آخرین بازی حرفی را تکرار کرد که بارها در این سالها زده بود: «پرتغال قبل از من هیچ جامی نبرده بود ولی با من سه جام برد». این شاید یک فکت تاریخی باشد ولی هرگز نباید از زبان خود رونالدو خارج شود. و او این سالها مدام دستآوردهایش را اعلام میکرد. حتی حاضر میشد اعتبار جامجهانی را که نبرده پایین بیاورد و مثلا بگوید بردن یورو هم مثل همان است. انگار حس میکرد باید بیشتر از این ها، مورد ستایش قرار بگیرد. این برای مردی که بیشترین دنبالکننده در اینستاگرام دارد واقعا عجیب است. مثل ثروتمندانی که هرچقدر بیشتر پول در میآورند، بیشتر حریص میشوند. در تاریخ این ورزش هیچکس به اندازه رونالدو طرفدار نداشته ولی بازهم این مساله او را راضی نمیکرد. دوست داشت همه طرفداراش باشند. ولی دنیا ثابت کرده هرگز چنین اتفاقی برای هیچکس نمیافتد.
اولین نفری باشید که نظر می دهد.