آرسنال تا چند فصل پیش نرم بود. سخت نبود. نباز نبود. ولی آرتتا از جایی تصمیم گرفت دیگر اینطوری نباشد.
آرتتا در سه فصل گذشته خیلی خوب بوده ولی هیچوقت عالی نبوده تا قهرمان شد. در ۲۰۲۳ نائب قهرمان شد. در ۲۰۲۴ هم همینطور و این ماجرا را در سال ۲۰۲۵ هم تکرار کرد. درست مثل سه نایبقهرمانی متوالی در سالهای ۱۹۹۹، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱.
ونگر البته بعد از این ۳ دومی پیاپی تیمش را قهرمان کرد. دوگانه هم برد. هم لیگ هم حذفی. آرتتا هم برای سال ۲۰۲۶ همچین چیزی میخواهد.
به قول انگلیسیها: تاریخ هرگز با جوهر روی صفحهٔ سفید جدید نوشته نمیشود، بلکه ضربههایی از قلممو است بر روی بوم نقاشیای قدیمی که با هر لایه عمقی جدید مییابد.
آرتتا این روزها قلممویی در دست دارد که از میراث باشگاه میچکد: دفاع چهار نفره کلاسیک، استادان پاسکاری در میانهٔ زمین و سرعت آتشین در خط حمله.
حالا احساس هواداران آرسنال از درد به امید و سپس به انتظار تغییر کرده است. امسال هیچکس به چیزی جز قهرمانی راضی نخواهد شد.
اما چطور این آرسنال بیدار شد؟
اگر یادتان باشد لیگ برتر در فصل ۲۳-۲۰۲۲ پس از وقفهای یک ماهه به دلیل برگزاری جامجهانی در حالی برگزار شد که آرسنال در ۱۹ بازی به ۵۰ امتیاز رسید. توپچیها با یک بازی کمتر پنج امتیاز از تیم دوم بیشتر داشتند و در مسیر تکرار رکورد منچسترسیتی بودند که چند فصل پیش به اولین باشگاه صد امتیازی لیگ برتر تبدیل شد.
مدیر ورزشی ادو تیم را بازسازی کرد. ویلیام سالیبا به صورت قرضی آمد، در حالی که گابریل ژسوس خرید بزرگ باشگاه بود که هم به تیم در عقب زمین اعتماد به نفس داد و هم در خط حمله، عنصر پیشبینی ناپذیری را به همراه آورد.
در آن فصل بوکایو ساکا قد کشید، لبخند پسرانهاش را کمی پایینتر آورد تا جنبهٔ بیرحمانهاش مردانهاش را به همه نشان دهد. گابریل مارتینلی بالاخره شکوفا شد و ۱۵ گل زد.
آرسنال در ژانویه آن سال تاتنهام، رقیب دیرینهاش را دبل کرد. سپس گلهای مرگبار مقابل منچستریونایتد، استون ویلا و بهیادماندنیترین آنها مقابل بورنموث(جایی که ریس نلسون در دقیقهٔ ۹۷ گل برنده را زد) بدست آمد. آنها در هیبت یک قهرمان فرو رفته بودند که تا لحظه آخر ناامید نمیشود. با این حال بهار نشان داد آنها مثل هوایی بهاری هستند و خیلی نمیشود رویشان حساب کرد.
در بهار آن سال، آرسنال فقط دو بازی از هشت بازی پایانی را برد و قهرمانی را به منچسترسیتی داد که در نهایت موفق شد سه گانه بگیرد!
سیتی در همان بهار آرسنال را شکست داده بود و علنا شانس قهرمانی آرسنال را ازش گرفته بود. مشخص بود آنها با حضور هالند قویتر از آرسنالی هستند که تیغش در خط حمله نمیبرد.
فصل بعد ادو خریدهای جدیدی انجام داد. کای هاورتز از چلسی آمد، سپس یورین تیمبر از آژاکس برای تقویت دفاع خریداری شد. و بعد دکلان رایس رکورد نقلوانتقال آرسنال را شکست و با ۱۰۵ میلیون پوند از وستهام به شمال لندن آمد. در اواخر فصل نقل و انتقالات هم خرید داوید رایا تکمیل شد.
با این حال طول کشید تا این خریدهای جدید همگی در بین توپچیها جا بیفتند. تا شب سال نو، آرسنال چهارم بود(البته فقط دو امتیاز کمتر از صدر داشت) اما در نیم فصل دوم آتشبازی شروع شد:
هاورتز هم نقش مهاجم کاذب را خوب بازی میکرد و هم خوب گل میزد. رایا کاملا درون دروازه جا افتاد و در مارس مقابل پورتو قهرمان پنالتیهای آخر بازی شد. لئاندرو تروسارد ۱۷ گل زد و رایس دیگر یک هافبک دفاعی تخریبگر ساده بود و تبدیل به موتور همهکاره وسط زمین شده بود.
آرسنال از روز سال نو تا پایان فصل از ۵۴ امتیاز ممکن ۴۹ امتیاز گرفت! آنها تقریباً همهٔ کارهایی را که در توانشان بود انجام دادند.
وقتی فقط ۷ بازی تا پایان فصل مانده بود، آرسنال در صد بود ولی تیم پپ از آنها بهتر بود. منچسترسیتی از آن لحظه به بعد تمام بازیهایش را برد و آرتتا یکبار لغرش کرد. آنها در خانه به استونویلا باختند. چند روز قبلش با بایرن مونیخ بازی کردهبودند و از لیگ قهرمانان حذف شده بودند و خستگی و فشار آن بازی شاید تاثیر گذار بود. بعضیها اعتقاد دارند کاش رایا در مرحله قبل جلوی پورتو آن عملکرد را نمیداشت تا آرسنال مجبور نباشد چند روز قبل از بازی با ویلا به مصاف بایرن برود. ولی بازی در منطقه بزرگان این ریسک و هزینهها را هم به همراه دارد.
آرسنال از پای ننشست. در تابستانی بعدی ریکاردو کالافیوری و میکِل مرینو تا آمدند تا کمی بیشتر خشونت به تیم اضافه کنند.
مردان آرتتا از همان ابتدا سختتر به نظر میرسیدند. رایا فصل را در شرایط فوقالععده مقابل استون ویلا و آتالانتا آغاز کرد، تیمبر از مصدومیت بازگشت و جدال زودهنگام قهرمانی در اتحاد، سرسختی آرسنال را نشان داد(نتیحه تساوی بود ولی تقریباً فرقی با پیروزی نداشت چون آرسنال یک نیمه ۱۰ نفره بود و مقابل سیتی خشمگین مقاوت کرده بود.)
اما فرمشان ادامه پیدا نکرد. هم مصدومیتهایشان زیاد بود و هم بیش از حد اخراجی میدادند. آرسنال حالا دیگر نه تنها نرم نبود بلکه خیلی دیگر سفت بازی میکرد.
در نهایت با وجود افت منچسترسیتی -سناریویی که توپچیها سالها منتظرش بودند – این لیورپول بود که از فرصت استفاده کرد.
آرسنال فصل سختی داشت. هاورتز، گابریل، ساکا و مارتین اودگارد در یک مقطع یا و بعضا در چند مقطع مصدوم شدند، در حالی که ژسوس، بن وایت و تاکهیرو تومیاسو هم جراحی کردند.
مرینو مجبور شد به عنوان مهاجم نوک بازی کند. این پست معضل تیم شده بود؛ حتی وقتی هاورتز سالم بود، احساس میشد آرسنال به حضور بیشتر در جلو نیاز دارد. در مقایسه با فصل قبل، آنها فصل گذشته در لیگ برتر ۲۲ گل کمتر زدند و البته ۱۵ امتیاز کمتر گرفتند.
آرسنال از فصل پیش کارایی را به زیبایی ترجیحداد. با وجود کمبود گل، مردان آرتتا در کل فصل فقط چهار بازی لیگ را باختند(کمترین تعداد از فصل ۰۸-۲۰۰۷).
آرسنال دوباره دوم جدول شد، اما چیز مهمی در آن فصل رخ داد که نباید به سادگی ازش گذشت: حذف رئال مادرید در لیگ قهرمانان چیزی دربارهٔ گذشته، حال و آینده گفت. بدون شک بهترین شب تاریخ ورزشگاه امارات بود و البته اثبات دکلان رایس به عنوان هافبکی بزرگ.
آرسنال رسما اعلام کرده بود وارد دنیای ابرقدرتها شده و در تابستان دوباره برای توپخانهاش سلاح خرید.
با مدیر ورزشی جدید آندرهآ برتا در اتاق مدیریت، توپچیها هشت بازیکن جدید جذب کردند. ورود ابِرِچی اِزه و ویکتور یوکرس بیشترین تیترها را ساخت، هرچند مارتین زوبیمندی شاید آخرین قطعهٔ پازل ترکیب اصلی آرتتا را فراهم کرد. او دکلان رایس را تکمیل میکند و به قول یکی از پیشکسوتان آرسنال تبدیل شد به سگ نگهبان جلوی مدافعان مرکزی تیم!
ورودهای جدید نه تنها رقابت، بلکه نزدیکی ایجاد کردند.
این رویکرد آنها را نه تنها تا سال نو به صدر لیگ برتر رساند، بلکه در لیگ قهرمانان هم صدرنشین کرد. در شش بازی اول اروپاییشان ۱۷ گل زدند، فقط یک گل خوردند و آتلتیکو مادرید و بایرن مونیخ را با اقتدار شکست دادند. تیم آرتتا حالا میتواند ادعا کند بهترین تیم فوتبال اروپا است.
نکته مهم اما اینجاست که این تیم سن عالی دارد. بیشترشان حالا ۲۵ تا ۲۸ سالهاند و این نوید یک چیز بزرگتر از قهرمانی میدهد: دوره قهرمانیهای پیاپی آرسنال.
از زمان قهرمانی بدون شکست در سال ۲۰۰۴، آرسنال تا آخر مسیر نرفته و لیگ برتر را نبرده است. نزدیک ۲۲ سال کامل از آن زمان گذشته.
ولی یادتان نرود که منچسترسیتی ۴۴ سال بدون قهرمانی بود تا اینکه در ۲۰۱۲ قهرمان شد و سپس در ۱۳ فصل هشت بار دیگر بر جامهایش افزود.
منچستریونایتد هم فاصله قهرمانی اولش در دوران تازه با آخرین جامی که برده بود زیاد بود. ۲۶ سال طول کشید تا در ۱۹۹۳ لیگ برتر را ببرند و سپس ۱۳ بار در ۲۱ فصل جام را به ویترین اضافه کردند.
رسیدن به چنین اعدادی بسیار دشوار خواهد بود، اما این احتمال وجود دارد که این تیم آرسنال در حال ساختن یک تاج و تخت تازه باشد.
این فصل شاید فقط شروع باشد…
اولین نفری باشید که نظر می دهد.