آرسنال نشان داد امسال هم مدعی اول است

به محض اینکه کای هاورتز اولین در دقیقه ۱۵ تقابل مقابل کاونتری گل زد، هیچ شکی وجود نداشت که آرسنال بازی اولش را خواهد برد. آرتتا پیش از این هشدار داده بود که بازیکنانش در این فصل تشنه کسب جام‌های بیشتر هستند و علاوه بر اینکه یکی از عمیق‌ترین ترکیب‌‌ها را گرد هم آورده‌اند، اکنون تجربه حیاتی انجام این کار را هم دیگر دارند.. با وجود اینکه 15 دقیقه به پایان بازی باقی مانده بود و تیمش به سمت پیروزی پیش می‌رفت، سرمربی آرسنال این فرصت را داشت که اودگارد و دکلان رایس برجسته را با دو بازیکن برنده جام جهانی، میکل مرینو و مارتین زوبیمندی، تعویض کند. یک مربی دیگر چه چیزی می‌خواهد؟

اگر آرسنال می‌خواست می‌توانست تیم لمپارد را بیشتر آزار دهد اما توپچی‌ها خودخواسته از آتش آتشبارشان کم کردند. هافبک سابق چلسی کار سختی برای ماندن در لیگ دارد ولی خودش هم می‌داند تیمش هیچ رقمه نمی‌توانست آرسنال و چنین تیم‌هایی را آزار دهد و بهتر است خیلی زود نتیجه قابل انتظار بازی جمعه‌شب را فراموش کند.

جای تعجب نبود که لمپارد در حالی که دستانش را محکم روی سینه‌اش جمع کرده بود و بازی را تماشا می‌کرد، بسیار نگران به نظر می‌رسید. تنها چهار نفر از اعضای تیم او تجربه بازی در لیگ برتر دارند که در مجموع کمی بیش از ۲۰۰ بازی می‌شود. آنها باید به سرعت یاد بگیرند که بازی در این سطح از فوتبال با چمپیوشیپ کاملا متفاوت است.

لمپارد قبل از بازی خواسته بود تیمش نشان دهد می‌تواند در سطح سال ۱۹۹۳ عمل کند. آن سال برای کاونتری فصل عالی شروع شد. درست مثل امسال مهمان آرسنال بودند. آن سال‌ها در ورزشگاه هایبری. ولی بازی را برعکس امسال که با نتیجه ۳-هیچ باختند، ۳-هیچ بردند. حالا دیگر این چیزها به خواب و رویا می‌ماند. بعید است آرسنال دیگر در زمینش به تیم‌های خیلی بزرگ‌تر هم چنین باج‌هایی بدهد.

آرسنال در نمایش دیگری از قدرت قابل توجه خود که بیشتر به مسائل خارج از زمین مطرح می‌شود، پیش از شروع بازی ازری کونسا، مدافع انگلیسی استون ویلا را با قراردادی ۵۱ میلیون به خدمت گرفته بود تا خیالش از پست مدافع راست هم در ادامه فصل راحت شود.

آرتتا البته نتوانست از گران‌ترین خرید فصلش یعنی گیمارش استفاده کند. او هفته پیش در بازی جام خیریه مصدوم شده بود ولی درعوض کریستوس تزولیس یونانی از همان ابتدا حضوری پر جنب و جوش در زمین داشت و می‌توانست در ۱۰ دقیقه اول دو بار آنها را پیش بیندازد. او جانشین بدی برای تروسارد نخواهد بود. تزولیس و ریکاردو کالافیوری در جناح چپ حسابی باهم هماهنگ بنظر می‌رسیدند.

اولین نفری باشید که نظر می دهد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *