هزینه‌های هنگفت المپیک پیونگ‌چانگ

  المپیک زمستانی پیونگ چانگ بدون شک مهم ترین رخداد ورزشی سال ۱۳۹۶ بود. رخدادی با بیش از ۱۰۰ مسابقه مختلف با چیزی نزدیک به ۳۰۰۰ شرکت کننده. بیش از ۳۰۰ مدال در این رقابت ها توزیع شد و البته میزبانی آن ۱۳ میلیارد دلار برای پیونگ چانگ آب خورد. هزینه ای که درطول مسابقات فقط ۳ میلیارد دلار آن به خزانه بازگشت و حالا این شهر مانده و ۱۰ میلیارد دلار بدهی.
    ۷ سال قبل، در تابستان سال ۲۰۱۱، وقتی میزبانی پیونگ چانگ اعلام شد، خبرگزاری رویترز گزارش داد که سهام کازینوها، پیست ها و شرکت های ساختمانی با افزایش چشم گیری روبه رو شده. چرا که پیش بینی می شود این میزبانی ده ها میلیارد دلار به اقتصاد کره تزریق کند. گزارش ها حاکی از آن بود که مردم منطقه پیونگ چانگ تمام طول شب را در خیابان به جشن و شادی پرداختند. موسسه تحقیقاتی هیوندای کره هم گزارش داد که المپیک زمستانی ۶۱ میلیارد دلار به اقتصاد چهارم قاره آسیا اضافه می کند. با این همه حالا برخی خیلی خوشبین نیستند. ساخت و سازها در پیونگ چانگ قرار بود فقط ۷ میلیارد دلار هزینه بردارد اما این رقم به ۱۳ میلیارد رسید. بلیت ها فروش نرفت و بیشتر مسابقات با سکوهای خالی برگزار شد. یکی از بزرگ ترین دلایل کم شدن درآمد مسابقات شاید همین بود. توریست های کمی به خاطر این مسابقات بار سفر به خاور دور بستند و صنعت گردشگری آنطور که باید و شاید به گردش درنیامد. فروش پایین بلیت ها علاوه بر کم کردن هیجان بازی ها، درآمدها را هم با کاهش رو به رو کرد.
    تحقیقات جدید نشان می دهد بسیاری از المپیک ها برخلاف تصور باعث ضررهای مالی هنگفتی برای میزبان ها شده. المپیک زمستانی ۲۰۱۴ در سوچی روسیه، ۵۰ میلیارد دلار هزینه دربر داشت. المپیک مونترال در سال ۱۹۷۶ هم باعث شد اقتصاد این شهر تا ۳ دهه بدهی داشته باشد!
    اما آیا پیونگ چانگ هم با چنین سرنوشتی روبه رو می شود؟ پروفسور پارک سانگ بائه که در دانشگاه هانیانگ، مدیریت و صنعت ورزش تدریس می کند، چنین نظری دارد. او در طول مسابقات به سی ان ان گفت: «من فکر نمی کنم مسوولان پولی که هزینه کرده اند را بتوانند به خزانه برگردانند.»
دلیل این مساله شاید دوری پیونگ چانگ از شهرهای پرجمعیت باشد. پیش بینی ها حاکی از آن است که کره کار سختی برای تبدیل این شهر به قطب گردشگری زمستانی دارد. احتمال می رود بسیاری از ورزشگاه های ساخته شده در این منطقه با کمبود مشتری رو به رو شود. استادیوم المپیک ۳۵۰۰۰ نفری پیونگ چانگ که هزینه زیادی برای ساختش در پی داشت، فقط در دو رخداد المپیک مورد استفاده قرار گرفت: افتتاحیه و اختتامیه. البته این استادیوم احتمالا در آینده بیشتر به کار بیاید چون قرار است در آن کنسرت و تئاتر اجرا شود. اما مساله این است که سایر پیست ها احتمالا هیچ وقت صرفه اقتصادی نداشته باشند. پیونگ چانگ بیش از دوساعت با سئول فاصله دارد و پیست های زیادی برای رقابت با آن وجود دارد. به این اضافه کنید هزینه بالای نگهداری پیست های برفی را و اینکه فقط در مدت مشخصی از سال امکان بهره برداری از آن وجود دارد.
    در کره جنوبی برخی می گویند انتخاب پیونگ چانگ برای میزبانی کار اشتباهی بود و این پیست ها در آینده چیزی جز هزینه ندارند. به ویژه اینکه پیونگ چانگ فقط ۵۰ مایل با مرز کره شمالی فاصله دارد و برخی نسبت به امنیت آن هم مشکوک هستند. با این همه هستند کارشناسانی که خوشبینند. آنها معتقدند هزینه های بسیار این مسابقات در بلندمدت و از طریق صنعت گردشگری جبران خواهد شد.
    بررسی ها نشان می دهد در بیشتر مواقع، المپیک ها خیلی خیلی بیشتر از بودجه پیش بینی شده برای میزبانان هزینه بر می دارند. در هزاره سوم، فقط المپیک زمستانی سالت لیک سیتی امریکا بوده که هزینه ای نزدیک به بودجه اولیه داشته. هزینه ای که نزدیک به ۳ میلیارد دلار تخمین زده می شود. در سایر موارد هزینه ها سر به فلک کشیده. در المپیک ۲۰۰۸ پکن قرار بود فقط ۲۰ میلیارد دلار هزینه شود اما صورتحساب نهایی نزدیک به ۴۵ میلیارد دلار بود. در لندن ۲۰۱۲ پنج میلیارد دلار بودجه درنظر گرفته بودند اما هزینه ها شد چیزی نزدیک به ۱۸ میلیارد دلار. در سوچی وضع از همه بدتر بود. بودجه ۱۰ میلیارد دلاری ناگهان تبدیل شد به هزینه ای ۵۰ میلیارد دلاری تا این رقابت ها گران ترین المپیک تاریخ شود. بیشتر شهرهایی که در هزاره سوم میزبان مسابقاتی مثل المپیک شدند، سال ها مجبور شدند هزینه های عمومی خود را کاهش دهند تا از بار بدهی های شان بکاهند.
    مجله اکونومیست چندی پیش در همین باره تحلیل جالبی به مخاطبانش ارایه داد. از نگاه تحلیلگران این مجله، در آینده دیگر کمتر کشور دمکراتی میزبان مسابقاتی مانند المپیک می شود چرا که باید از مالیات شهروندانش برای میزبانی چنین مسابقاتی استفاده کند و شهروندان ترجیح می دهند مالیاتی که می پردازند هزینه شهرشان شود، نه مسابقات ورزشی. شاید به همین خاطر است که المپیک زمستانی پیونگ چانگ فقط ۳ متقاضی داشت و هیچ کدام نتوانستند به پای هزینه کرد کره ای ها برسند. جالب اینجاست که المپیک زمستانی بعدی هم در آسیا برگزار می شود: در پکن. پایتخت چین قرار است تبدیل به اولین شهری در دنیا شود که هم از مسابقات تابستانی میزبانی کرده و هم زمستانی. شاید خیلی ها از خود بپرسند چرا پکن با وجود هزینه های زیاد در سال ۲۰۰۸ بازهم می خواهد المپیکی دیگر را میزبانی کند؟ پاسخ به دولت اقتدارگرای این کشور بر می گردد که نیازی نمی بیند درباره هزینه کرد بودجه عمومی این کشور به مردمش پاسخ دهد. المپیک حالا بیشتر از اینکه اتفاقی درآمدزا باشد، تبدیل شده به ویترینی برای کشورها تا نشان دهند توسعه یافته هستند. به کشورهای میزبان رخدادهای بزرگ ورزشی در چندسال گذشته نگاه کنید: جام جهانی و المپیک پیشین در برزیلی برگزار شد که دولتش ادعای توسعه یافتگی داشت. جام جهانی بعدی در روسیه اقتدارگرا میزبانی می شود. جام جهانی ۲۰۲۲ در قطری که به لطف درآمدهای هنگفت گازی اش سری در سرها درآورد. المپیک ۲۰۰۸ به میزبانی چین بود و المپیک زمستانی بعدی هم به میزبانی همین کشور. نشان دادن توسعه یافتگی، شاید مهم ترین دستاور برگزاری المپیک باشد. درغیراین صورت کافی است در خیابان های شهرهای میزبان قدم بگذارید. از ریو تا پیونگ چانگ همه اعتقاد دارند هزینه های سرسام آور المپیک را می شد به روش های بهتری هزینه کرد. هزینه برای ارتقای شاخص سلامت، بهداشت و آموزش.

اولین نفری باشید که نظر می دهد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *